تاجیک: 10 ثانیه در چین، اوجِ بسکتبالم بود

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صداوسیما؛ پویا تاجیک کاپیتان اسبق تیم ملی دیشب به طور رسمی بسکتبال حرفه‌ای را کنار گذاشت. تاجیک شخصا در صفحه اجتماعی خود با نوشتن متنی این موضوع را اعلام کرد و از رویاپردازی خود برای روز خداحافظی از بسکتبال صحبت کرد که در نهایت با شکل خداحافظی اش تفاوت داشت. تاجیک که این فصل را نیمه کاره در تیم شهرداری کاشان سپری کرد، تاکید می‌کند: زیاد دوست ندارم درباره خداحافظی حرف بزنم و درباره کاشان اصلا نمی‌خواهم صحبت کنم.

او به خبرنگار ما می‌گوید: بسکتبال اتفاقات خوب و بد زیادی دارد که باید از همه آن‌ها گذشت. چیزی که مانده دوستانی است که از دیشب پیام‌های خوبی برایم گذاشته اند و به خاطر این پیام‌ها بغض دارم. حتی یک پیام بد هم نداشتم، همه به قدری خوب گفتند و تعریف کردند که خستگی ام در رفت و فهمیدم که کارم را درست انجام داده ام. همین برایم یک دنیا ارزش دارد.

تاجیک ادامه می‌دهد: برخی هم به صورت خصوصی پیام دادند و چیزهایی گفتند که شاید یک درصد هم فکر نمی‌کردم مردم درباره ام اینچنین فکر کنند. حالا می‌فهمم چیزهایی که می‌خواستم، از من در بسکتبال به جا مانده است.

 

کاپیتان اسبق تیم ملی ترجیح می‌دهد به جای صحبت درباره خودش، نظر دیگران را درباره اش بداند. با این وجود در خصوص بهترین و بدترین خاطرات دوران بازی اش توضیح می‌دهد: بهترین لحظه‌ای که در ذهنم است، قبل از سوت پایانی مسابقات آسیا در چین است که قهرمان شدیم. قبل از آن سه سال با همه ایران می‌جنگیدم تا خودم را ثابت کنم. ۱۰ ثانیه به سوت پایان مانده بود که به سمت کرنر خودمان رفتم. استادیوم پر از چینی‌ها بود. دیده اید که در بسکتبال حریف تسلیم شده، توپ را نگه می‌دارند و تا نیمه زمین می‌روند؟ نقطه اوج بسکتبالم همان ۱۰ ثانیه‌ای بود که به خودم ثابت کردم می‌توانم. در زمین حضور داشتم، چینی‌ها در خانه تسلیم شده بودند و به قهرمانی رسیدیم. این برایم خیلی با ارزش بود.

تاجیک درباره بدترین خاطره اش می‌گوید: بدترین خاطره ام این است که در اوج شایستگی از المپیک ۲۰۰۸ کنار گذاشته شدم. در صورتی که شاید می‌توانستم در اروپا بازی کنم و این اتفاق برای من هم می‌افتاد. خیلی راحت خطم زدند و هیچکسی هم چیزی نگفت. آن موقع اوج بسکتبالم بود. شاید قبل از آن بسکتبال برایم به آن شکل مهم نبود؛ اما عوض شده بودم.

وی ادامه می‌دهد: زمانی که من جوان اول تیم ملی بود، تیم نتیجه نمی‌گرفت و انگیزه هم نداشتم، وقتی بازیکنان خوب دورم را گرفتند، من هم عوض شده بودم و خیلی با انگیزه تمرین می‌کردم. درست همانجا به راحتی خطم زدند. چند سال بعد از آن هم با من جنگیدند تا ثابت کنند که حرفشان درست است و تاجیک تمام شده است. آن ده ثانیه‌ای که برای شما تعریف کردم، بعد از چند سال اتفاق افتاد و نظراتی که از دیشب دیدم، همه آن خاطرات را پاک کرد. دیگر هیچ خاطره بدی ندارم و از دیشب خیلی خوشحالم.

 

دست همه معلمانم را می‌بوسم

بازیکن اسبق تیم ملی از مربیان خود نام برده و می‌گوید: معلمانی داشته ام که دست همه آن‌ها را می‌بوسم و امیدوارم بازیکنانی که به بسکتبال می‌آیند، قدر معلمان خود را بدانند. رضا خلیلی، حسن حمزه، فرهاد حسنجانی، سعید فتحی، مهدی گرامی، مهران شاهین طبع، مهران حاتمی و فرزاد کوهیان مربیانم بودند که از همه آن‌ها ممنونم. مربیان خارجی هم که زبان ما را بلد نیستند تا از آن‌ها تشکر کنم.

تاجیک درباره ترومن که با خط زدنش باعث بدترین خاطره دوران بازی او شد، می‌گوید: ترومن سیاست عجیبی داشت، پهلوان را کشت که حساب کار دست بقیه بیاید. این کار را در کارخانه و کارگاه می‌کنند، نه یک تیم ورزشی. کسی که شایسته است و ده سال هم زحمت کشیده، به این شکل کنار نمی‌گذارند. به هر حال همه چیز تمام شده و بسیاری از کسانی که نمی‌شناختم، دوستانم و مردم از دیشب گفته اند، الگوی آن‌ها بوده ام. همین برایم ارزش دارد.

 

بازیکن خوب، لزوما مربی خوبی نمی شود

وی درباره احتمال پرداختن به مربیگری تاکید می‌کند: اینکه کسی بازیکن خوبی بوده است، دلیل نمی‌شود که مربی خوبی هم شود. من فعلا با شاگردان خودم کار می‌کنم. من و هم نسلانم حاصل برنامه‌ای جامع هستیم که برای افرادی شایسته هزینه کردند و حاصل آن مقطع کاری با بازیکنان جوان این بود که در سه سال بازیکنان را از صفر به صد رساندند. برای این کار هم بودجه و وقت زیادی صرف کردند.

تاجیک ادامه می‌دهد: این اتفاق در چند سال اخیر نیفتاده است. وظیفه خودم می‌دانم که اگر به کار مربیگری روی آوردم، حتما قبل از مربیگری لیگ و بزرگسالان، چند سالی با بازیکنان پایه کار کنم. کار کردن با بازیکنان پایه، تصویرسازی و تجسمی به فرد می‌دهد که به نظرم برای کار مربیگری لازم است. باز هم می‌گویم که معلوم نیست مربی خوبی شوم؛ اما همه تلاشم را در این زمینه می‌کنم.