جانی دوباره برای پایان بحران

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صداوسیما؛ وقتی مسابقات انتخابی جهانی تکواندو در سال ۲۰۰۷ برای کسب سهمیه المپیک پکن با ناکامی نمایندگان ایران همراه شد، غلامحسن ذوالقدری بعد از ۱۶ سال تصمیم به کناره گیری از سرمربیگری تیم ملی گرفت.

آغاز سرمربیگری رضا مهماندوست با تغییر اساسی در ساختار تیم ملی همراه شد. اگر چه در دوران مربیگری او هم انتقاداتی به نحوه اداره تیم ملی و مسائل فنی وجود داشت.

روند رو به رشد تکواندوی ایران با ورود هوگوهای الکترونیکی افتخارات زیادی نصیب ما کرد، اما اتفاقات المپیک ریو، کام اهالی تکواندو را تلخ کرد. اتفاقاتی که سرمربی وقت تیم ملی از آن به عنوان حاشیه‌های پنهان نام برد و البته کم و بیش باز هم دیده می‌شود.

این حواشی که به جام جهانی ۲۰۱۶ باکو و حالا مسابقات جهانی ۲۰۱۷ هم کشیده شده است، نقد اصلی را به مدیریت فدراسیون تکواندو وارد می‌کند در حالیکه نباید از ضعف فنی تیم ملی چشم پوشی کرد.

مسابقات جهانی تکواندو همین چند روز قبل به پایان رسید. مسابقاتی که تیم ملی ایران با ۲ مدال نقره و یک برنز مردان بدون کسب مدال طلا و یک نقره بانوان ایران را به سکوی سوم رساند.

نقدهای فراوانی نسبت به نتیجه نگرفتن تیم ملی و از دست دادن عنوان قهرمانی به تیم ملی وارد است و در واقع باید گفت: تیمی که به مسابقات جهانی اعزام شد، مهیای حضور در این پیکار‌ها نبود. تیمی که به قول سرمربی اش تن‌ها با ۲ ماه اردوی مفید راهی "موجو" شد.

به جز مسائل مربوط به کاهش جذابیت فنی لیگ برتر، جوانی کادر فنی و بازیکنانش با میانگین سنی ۲۳ سال و یا تجربه حدود چهار سال مربیگری مهدی بی باک در کنار بیژن مقانلو در تیم ملی، کوله بار مدالی برخی بازیکنان و ابهام در انتخابی ها، فراهم شدن همه امکانات ملی پوشان و موارد دیگر، تیم ملی یک نقطه ضعف اساسی به نام افت فنی داشت که در میان حاشیه‌های ریز و درشت چند ماه اخیر نادیده گرفته شد.

با وجود پیشرفت جهانی تکواندو، ایران همچنان با ساختار فنی چند سال گذشته خود حرکت می‌کند. ساختاری که مبنای آن براساس تغییر هوگو‌ها و ورود تاکتیک جدید پایه ریزی شد. در سه سال گذشته تیم ملی تکواندو توانست عنوان قهرمانی آسیا و جهان را تکرار کند و در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ اینچئون بدرخشد، غافل از اینکه برای المپیک ریو با سرمایه گذاری همه کشورها، دستمان برای حریفان خوانده شد و در مسابقات جهانی هم نتوانستیم به نتیجه مدنظر برسیم.

تغییر قوانین و امتیازات، باید تکواندوکاران ایران را به سمت استفاده بیشتر از ضربات سر و چرخشی متمایل کند و تاکتیک جدیدی مقابل حریفان به خصوص مقابل بازیکنان تازه وارد در نظر گرفت.

البته که کارشناسان اهل فن به خوبی مشکلات فنی تیم ملی را درک کرده اند، اما این تیم نیاز به شکل گیری دوباره دارد تا آنچه را که در حدود ۹ ماه گذشته از دست داده بازپس گیرد.

همین چند سال قبل بود که تفاهم نامه همکاری با فدراسیون تکواندو روسیه امضا شد و تکواندوکاران بی نام و نشان روس راهی مرکز جهانی تهران شدند و حالا آن‌ها بالاتر از ایران نایب قهرمان جهانی می‌شوند!

این نکته را باید در نظر گرفت که کره‌ای‌ها با وجود از دست دادن قهرمانی و ایستادن در رتبه چهارم در دوره گذشته پیکارهای جهانی، در این دوره تمام تلاش خود را برای بازگشت به اقتدار گذشته انجام دادند و یا تکواندوکار نیجریه با کسب طلای جهان عنوان بهترین بازیکن جام را به خود اختصاص داد در حالیکه با وجود مدعی بودن، نتوانستیم سهمی از بهترین‌ها را داشته باشیم. وقت آن رسیده است که هم گام با پیشرفت فنی سایر کشور‌ها تکواندوی ایران هم به فکر تغییرات فنی باشد و با ساختاری جدید برای آینده برنامه ریزی کند.

یادمان نرود که تکواندوکاران فرصت اندکی تا حضور در نخستین مسابقه جایزه بزرگ برای جمع آوری امتیازات المپیک دارند.