آینده شناسی بازار کار ؛ سیاستگذاری پرسبب و پرعامل

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ؛ نرخ مطلوب بیکاری شامل افراد جویای کار است که به دنبال تغییر فضای کار خود هستند و در این مدت بیکار محسوب می شوند.
دولت نیز همواره یکی از سیاست های مهم خود را توسعه اشتغال قرار داده است و این روند همچنان ادامه دارد.
افزایش نرخ بیکاری سبب شده است توسعه اشتغال و مبارزه با بیکاری در اولویت همه دولت برای مدیریت بهینه بازار کار قرار گیرد.
اما آینده شناسی بازار کار ایران نشان می دهد با روندهای گذشته و روش شناسی تجربه شده و سنتی و با "تک سبب بینی" نمی توان به توسعه بازار کار امیدوار بود.
حدود سه دهه تلاش در این زمینه کافی است تا موارد موفقیت و ناکامی در اجرای سیاست‌های مدیریت بازارکار کشور شناسایی و تبیین شود.
باید با آینده شناسی کمیت و کیفیت طرف‌های عرضه و تقاضای بازار کار برنامه ریزی کنیم و نامگذاری سال اقتصاد مقاومتی - تولید و اشتغال هم این ضرورت را به خوبی نشان می‌دهد.
اشتغال و ایجاد فرصت کار در هر جامعه‌ای ارتباط مستقیم با ظرفیت‌های ایجاد ارزش افزوده و تولید ثروت دارد و هر طور تعریف و تفسیر و تحلیل کنیم ؛ توسعه اشتغال حتما به افزایش تولید و عرضه بیشتر کالا و خدمات منجر خواهد شد و باید بازار آن را هم توسعه دهیم.در ان صورت اشتغال پایدار و واقعی هم ایجاد می‌شود.
همه تلاش ها در چارچوب سیاست های کلی اقتصاد مقاومتی باید با ظرفیت و فرصت‌های تولید ثروت همراه شود ،بنا براین باید ابتدا ظرفیت‌های تولید ثروت در کشور شناسایی و سپس متناسب با ان‌ها برنامه ریزی شود.
نرخ بیکاری سال هاست که دو رقمی بوده اما قدر مطلق آن افزایش یافته و نرخ حدود 12 درصدی بیکاری از حدود یک میلیون نفر به حدود 5 تا 10 میلیون نفر هم رسیده است.
در تابستان 1396 نرخ بیکاری جوانان 15 تا 29 ساله ایرانی به 24.4 درصد رسیده و شمار بیکاران در این سن 1 میلیون و 756 هزار نفر شده است.
همچنین نرخ بیکاری جوانان 15 تا 24 ساله هم 27.3 درصد اعلام شده است. البته برخی کارشناسان هم معتقد به دو برابر این ارقام هستند.
شاخص بیکاری فارغ التحصیلان دانشگاهی و دهک های جوان آزار دهنده است.
تک سبب بینی یا نگرش تک بعدی و همچنین نگرش نامتعادل به متغیرهای اشتغال زایی مانند تاکید بیشتر بر توزیع وام‌های اشتغالزایی هم نمی‌تواند در میان مدت به ساماندهی بازار کار در کشور کمک کند.
باید نگرش همه جانبه به موضوع ایجاد فرصت‌های شغلی داشته باشیم و با شناسایی همه ظرفیت‌ها و فرصت‌های ایجاد ارزش افزود، برای توسعه بازارکار برنامه ریزی کنیم و برنامه ششم باید اخرین فرصت برای رسیدن به نرخ بیکاری تک رقمی باشد.
تبیین واژه‌های مشترک، داشتن برداشت مشترک از واژه‌ها، فهم و درک مشترک برنامه ریزان، تبدیل اشتغال زایی به سیاست راهبردی در همه تلاش‌های اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی، مدیریت بازارهای کالا، سرمایه و پول و... از مواردی است که می‌تواند به ساماندهی بازار کار در کشور کمک کند.
ایران می‌تواند با تکیه بر منابع و ظرفیت‌های ایجاد ارزش افزوده در زیربخش‌های متنوع صنعتی، کشاورزی، خدماتی و اقتصاد دانش محور، به سمت کاهش نرخ بیکاری برود ودر اینده نزدیک هم مرز حذف بیکاری را در نوردد.
البته می توانیم نرخ بیکاری در کوتاه مدت تک رقمی کنیم و در اینده هم می توانیم به نرخ مطلوب برسیم اما باید ابزارشناسی دقیق و "سیاستگذاری پرسبب و پرعامل " را مد نظر قرار دهیم.
در ان صورت می توانیم از فرضیه تقاضای نامحدود نیروی کار (فزونی تقاضا بر نیروی کار) در اقتصاد ایران صحبت کنیم.
یادداشت : اسماعیل محمدی " ابن خلدون".