فردا، سالروز میلاد قمر بنی هاشم

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما؛ عباس بن علی علیه السلام در سال ۲۶ هجری قمری، در مدینه، دیده به جهان گشود. وی در دامان امیرالمؤمنین علی علیه السلام و مادر گرامی اش حضرت ام البنین (س) به گونه‌ای پرورش یافت که به مظهر غیرت، ایثار و شجاعت، بدل شد.
عباس بن علی علیه السلام در طول حیات خویش از محضر پدر و برادرانش، بیشترین بهره را برد و جامع فضایل نیکو شد. آن بزرگوار آن چه را از محضر آن سه امام معصوم آموخته بود، در کربلا آشکار کرد و حماسه ساز نام آور عاشورای حسینی شد.

عباس علیه السلام در کلام امام سجاد علیه السلام
بزرگی و عظمت مقام عباس بن علی علیه السلام به گونه‌ای است که امامان معصوم علیهم السلام در موارد متعدد بر فداکاری ها، جانبازی‌ها و عظمت شخصیت آن بزرگوار تأکید فرموده اند.
امام سجاد علیه السلام که خود در کربلا حضور داشت و شاهد فداکاری‌های عمویش بود، درباره حضرت عباس علیه السلام می‌فرماید: «خداوند، عمویم عباس را رحمت کند که با ایثار و جانبازی، در راه برادرش جانبازی کرد تا آن که دست هایش قطع شد و خداوند به جای آن، دو بال به او داد که با آن‌ها به همراه فرشتگان در بهشت پرواز کند؛ همان گونه که برای جعفربن ابوطالب قرار داده شد. عباس را در پیشگاه خداوند منزلتی است که در روز قیامت، همه شهدا به آن غبطه می‌خورند».

عباس علیه السلام در کلام امام صادق علیه السلام
امام صادق علیه السلام، حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام را به عنوان کسی معرفی می‌کند که از ایمان استوار و بینش نافذ برخوردار بوده و در راه امام بزرگوارش به جهاد برخاسته است.
ایشان می‌فرماید: «عمویم؛ عباس، بصیرتی نافذ و ایمانی محکم داشت. او به همراه برادرش حسین علیه السلام جهاد کرد و به افتخار شهادت رسید». آن حضرت همچنین درباره اخلاص و ارزش جهاد حضرت عباس علیه السلام می‌فرماید: «شهادت می‌دهم و خدا را شاهد می‌گیرم که تو در راه جنگجویان بدر و مجاهدان راه خدا گام نهادی و در جهاد با دشمنان خدا، اخلاص ورزیدی و در نصرت اولیای خدا، خلوص نشان دادی و از دوستانش دفاع کردی... شهادت می‌دهم که تو هر چه در توان داشتی، انجام دادی».

مظهر شهادت
سلام بر ابوالفضل، فرزند امیرالمؤمنین علی علیه السلام؛ که با جانش با حسین علیه السلام مواسات ورزید، از دنیایش برای آخرت بهره برد و خود را فدای برادر کرد.
روز‌های آغازین ماه شعبان، ولادت این دو برادر را در خود دارد؛ دو برادر بزرگواری که نام شان در ذهن هر مؤمن شیفته ای، تداعی گر قلّه‌های بلند حماسه و سرافرازی است. حسین و ابوالفضل علیهماالسلام، نام‌های قدسی هستند که چشم اندازی از اخلاص، عبودیت، دلیری و ایثار را پیش دیدگان آدمی می‌گشایند و در درون او، تواضع و حیرتی وصف ناشدنی را برمی انگیزانند.

حضرت عباس و امام حسین (علیهم السلام)
حضرت عباس همان جایگاه را نسبت به امام حسین (علیه السلام) داشت که حضرت علی نسبت به پیامبر (صلی الله علیه وآله) داشت ایشان پشتوانه و تکیه گاهی برای امام حسین (ع) بود چنانچه امیر المؤمنین چنین جایگاهی را نسبت به پیامبر داشت.
عباس همان طور که علی (علیه السلام) همیان نان و خرما به دوش می‌گرفت و برای مستمندان می‌برد او نیز به اتفاق برادرش حسین (علیه السلام) بسیاری از گرسنگان مدینه را سیر می‌کرد عباس همچنان که علی که باب حوائج دربار پیامبر بود و هر کس رو به ساحت ایشان می‌کرد اول علی (علیه السلام) را می‌خواند وی نیز باب الحوائج آستان امام حسین بود و هر کس برای رفع حوائج به دربار حسین می‌شتافت عباس را می‌خواند.
عباس مانند پدر که در بستر پیغمبر خوابید و فداکاری کرد در روز عاشورا برای اطفال و آوردن آب فداکاری کرد.

علم عباس
وی تنها به عنوان یک قهرمان نامدار و دلاور مطرح نبود بلکه فضائل علمی، تقوایی او و دانش رفیع را از خردسالی از سرچمشه علوم الهی به دست آورده بود.
مقام فقهی او بسیار بالا بوده است و در نزد راویان مورد وثوق و اعتماد بوده است و از جهت پارسایی در درجه بالا قرار داشت چنانچه برخی از رجالیون درباره ایشان گفته اند: عباس از فقیهان و دین شناسان اولاد ائمه بود، عادل، مورد اعتماد، با تقوا و پاک بود و دیگران نیز وی را این گونه تعریف کرده اند که عباس از بزرگان و فاضلان فق‌های اهل بیت بود بلکه وی عالم استاد ندیده بود.

القاب حضرت عباس
برای ایشان ۱۶ لقب شمرده اند که هر کدام جلوه‌ای از فضائل، کرامات و عظمت وی را نشان می‌دهد و ما برخی از آن‌ها را برمی شمریم.
عباس: چون مثل شیر حمله می‌کرد دلیر بود ترس در دل دشمن می‌ریخت و فریاد‌های حماسی اش لرزه بر اندام حریفان می‌افکند.
ابوالفضل: نام پسرش فضل بود و هم این که وی پدر فضیلت و خوبی‌ها بود و فضل و نیکی زاده او و مولود سرشت پاکش بود.
ابوالقربه: (پدر مشک) به خاطر مشک آبی که بر دوش می‌گرفت و از کودکی میان بنی هاشم سقایی می‌کرد.
سقا: به خاطر این که آب آور تشنگان بخصوص در سفر کربلا بود.
قمر بنی هاشم: وی در میان بنی هاشم زیباترین و جذاب‌ترین چهره را داشت و چنین ماه درخشان در شب تار می‌درخشید.
باب الحوائج: آستان رفیعش قبله حاجات و توسل به آن حضرت بر آورند و نیاز دردمندان است.

فرزند دلیر حیدر آمد
عباس امیر لشکر آمد‌
می‌خواست نشان دهد ادب را
یک روز پی از برادر آمد.