به گزارش
خبرگزاری صدا و سیما دکتر بیژن عبدالکریمی عضو هیئت علمی گروه فلسفه دانشگاه آزاد تهران شمال اظهار داشت: گاهی اوقات راجع به مفاهیمی صحبت می کنیم که نمی دانیم مراد از آن مفهوم چیست و معمولاً وقتی از تمدن سخن می گوییم مفاهیمی چون مدنیت، شهرنشینی و گاه مترادف با حکومت و سیاست به ذهن می رسد.
عبدالکریمی در باره معنای رایج تمدن گفت: تمدن بزرگ ترین یا یکی از بزرگ ترین واحدهای مطالعات اجتماعی و تاریخی است. یک تمدن مرکب از اجزا و مولفه های بی شماری از فرهنگ، مذهب، نهاد خانواده، قدرت علمی، نهاد حقوقی، نهاد سیاسی و مولفه های دیگر است.
عضو هیئت علمی گروه فلسفه دانشگاه آزاد تهران شمال یادآور شد: تمدن ها و فرهنگ ها تاسیس نمی شوند بلکه ظهور پیدا می کنند و ظهور تمدن امر بشری نیست. به این معنا که ظهور یک تمدن حاصل اجماع و اتفاق بی شماری از عوامل جغرافیایی، سیاسی، اجتماعی، قومی، زبان، فکری، دینی، هنری و حقوقی است.
این استاد دانشگاه مطرح کرد : در این که تمدن غرب تاریخی را گذرانده و امروز با بحران های بسیار زیادی مواجه است شکی نیست اما باید اذعان کنیم که بحران های مدرنیته بحران های جهانی هم محسوب می شود و فقط مختص غرب نیست.
وی با اشاره به اینکه تاریخ دارای امکانات ناشناخته ای است و می تواند راه نجات از درون نقطه کانونی خود بحران باشد ، افزود: ظهور تمدن ها و فرهنگ ها به حوزه ناشناخته تقدیر بر می گردد.
عضو هیئت علمی گروه فلسفه دانشگاه آزاد تهران شمال بیان داشت: تمدن ها ظهور و تجسم یک فرهنگ هستند. مساجد در کشورهای اسلامی و معابد همه از گچ و چوب و آهن ساخته شده اند اما روح آنها به دلیل اختلاف فرهنگ ها با یکدیگر متفاوت است. به عنوان نمونه اگر مظاهر تمدنی مانند معماری را در نظر بگیریم به تفاوت فرهنگ ها خواهیم رسید.
عبدالکریمی ابراز داشت: هر سنت نظری و تاریخی حاصل نحوه ظهور و اکتشاف از خود هستی است. وقتی از ظهور و افول تمدن ها سخن می گوییم گویا رازی برای ما شناخته شده است.
