پل بیا برای هفتمین بار رئیس جمهور کامرون شد

به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما؛ پل بیا هفتمین بار در فضای بحران جدایی طلبی در کشور به عنوان رئیس جمهور کامرون سوگند یاد کرد.
به گزارش فرانس 24 ، این اتفاقی قابل ذکر است که رئیس جمهور کشور آفریقایی کامرون محرومیت ها و مطالبات مناطق انگلیسی زبان جدایی طلب کشورش را برسمیت شناخت. دو سال است که این مناطق دچار ناآرامی هستند و در آن جدایی طلبان در برابر پلیس کامرون قرار گرفته اند. بیش از سیصد هزار غیرنظامی از این درگیری ها فرار کرده اند.
فرانس 24 گزارش داد انگلیسی زبان های کشور با اکثریت زبانی فرانسه در کامرون بیست درصد جمعیت کشور را تشکیل می دهند و عمدتا در دو منطقه کشور در شمال غربی و جنوب غربی در نزدیکی مرز نیجریه ( انگلیسی زبان) قرار دارند. از سال 1961 که تاریخ یکپارچه سازی کشور است، آنگلوفون ها دارای ویژگی های فرهنگی و زبانی خاص خودشان هستند. همین هویت امروز در متن اعتراضات قرار دارد. در اواخر اکتبر 2016 اولین موج اعتراضات به نام معلمان، وکلا و صاحب منصبان قضایی در این منطقه علیه فرانسوی سازی منطقه شان به ثبت می رسد. آنها به این اعتراض داشتند که این قابل قبول نیست که تنها قضات و صاحب منصبان قضایی را که فقط به فرانسه تکلم می کنند استخدام کرد. به دنبال آن اولین راهپیمایی های گسترده به راه افتاد و حکومت آن را به خاک و خون کشید و سه ماه دسترسی به اینترنت را قطع کرد. این مناقشه در آغاز هویتی به سرعت به یک مناقشه مسلحانه تبدیل شد. ظرف چند ماه جدایی طلبان خشونت و حمله به ساختمان های دولتی را در دستور کارشان قرار دادند.
فرانس 24 افزود آخرین تحول از این دست به اول اکتبر 2017 بر می گردد در حالیکه در این روز کامرون جشن های سالگرد یکپارچگی کشور را برگزار می کرد، بسیاری از رهبران جدایی طلب مناطق انگلیسی زبان به صورت یکجانبه خواستار استقلال کشور شدند. کامرون در پایان جنگ جهانی اول به دو بخش فرانسوی و انگلیسی تقسیم شد و در یکم ماه اکتبر سال ۱۹۶۱ با پیوستن دو بخش فرانسه‌زبان و انگلیسی‌زبان، کشور کامرون تأسیس شد. کامرونی‌های انگلیسی‌زبان یک‌پنجم جمعیت ۲۲ میلیونی کامرون را تشکیل می‌دهند. به این ترتیب اول اکتبر ۲۰۱۷ و در پی اعلام یکجانبه استقلال از سوی آنچه «جمهوری فدرال آمبازونی» نامیده شده، خشم و ناشکیبایی دولت دو چندان شده است. به دنبال این استقلال خواهی نیروهای نظامی راهی منطقه می شوند که حاصل آن 17 کشته بود. این روند سرکوب به گفته سازمان ملل صدها هزار نفر غیرنظامی را به آوارگی کشاند که خیلی از آنان راهی کشور همسایه نیجریه شدند. با وجود گذشت ماه ها، تنش در مناطق انگلیسی زبان فروکش نکرده است. ارتش همه جا حضور دارد و همه تحرکات را هدایت می کند؛ از اول امسال درگیری های آنها با جدایی طلبان تقریبا به رویدادی روزمره تبدیل شده است. این درگیری ها تاکنون دستکم 570 کشته شامل 170 نیروی پلیس و امنیتی و 400 غیرنظامی بر جای نهاده است، این البته نتیجه ای است که به زحمت می توان اصالت آن را احراز کرد زیرا درگیری ها به دور از دید عموم صورت می پذیرد.