ارائه طرح راه اندازی و سناریوی بخش موزه تهران در دفاع مقدس

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما به نقل از روابط عمومی و امور بین الملل موزه انقلاب اسلامی جلسه هیئت رزمندگان استان تهران با حضور جمعی از مسئولین و اعضاء هیئت در موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس دوشنبه 29 بهمن ماه برگزار شد.

در این جلسه  علی اصغر جعفری مدیرعامل موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس گزارشی از فعالیت ها و عملکرد موزه در سال 97  به ویژه برگزاری نمایشگاه ملی دستاوردهای چهل ساله انقلاب اسلامی و فرایند طراحی و تهیه سناریوی بخش موزه تهران در دفاع مقدس را ارائه و پیش نویس طرح راه اندازی بخش ویژه نقش رزمندگان استان تهران در دوران دفاع مقدس برای بررسی و بهره گیری از نظریات اعضاء ارائه شد.

در این جلسه سردار کارگر رئیس بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس، جمعی از فرماندهان و پیشکسوتان دفاع مقدس نیز حضور داشتند.

 

 

عزیزی با بیان اینکه معتقد نیستم تاریخ شفاهی در کشور ما قهرمان پرور است و دیگر کشورها اینگونه نیستند، گفت: در تاریخ شفاهی فرد محور از زمان تولد تا حال یک فرد نوشته می شود اما در قهرمان پروری بیش از آنچه که هست، به آن پرداخته می شود.

به گزارش روابط عمومی و امور بین الملل موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس؛ غلامرضا عزیزی در نشست تخصصی آسیب شناسی تاریخ شفاهی دفاع مقدس که امروز عصر 30 بهمن ماه در موزه برگزار شد، اظهار کرد: ادبیات ویژگی های خودش را دارد و نمی توان آن را تاریخ شفاهی دانست.

وی ادامه داد: وقتی مرز ادبیات و تاریخ شفاهی نزدیک شوند به رمان های تاریخی معروف می شوند. در رمان تاریخی شاکله بحث ادبیات است اما موضوعی را در تاریخ دستمایه نوشتن یک رمان قرار می دهد.

عزیزی بیان کرد: رمان یک واقعه ای است که در قسمتی از تاریخ رخ داده است که با فنون ادبی و آرایه های ادبی ساخته و پرداخته می شود، به طوری که برای فراز، فرود، قهرمان و ضد قهرمان قرار می دهند.

وی تاکید کرد: برای اینکه یک نثر به زبان علمی نزدیک باشد نباید از آرایه های ادبی، وزن و... استفاده کند. از هر زبانی برای بیان تاریخ شفاهی استفاده کنیم، تفاوتی ندارد.

عزیزی با بیان اینکه از ادبیات برای بیان تاریخ وام بگیریم و یا بلعکس، ناگزیر صدماتی دارد، گفت: در رمان های تاریخی، تاریخ قربانی می شود زیرا مجبور به غلو و.. هستید تا بهتر بتوانید مخاطب را جذب کنید.

وی اظهار کرد: اگر از زبان ادبی زیاد استفاده کنیم و از آرایه های ادبی برای پروراندن کلام استفاده کنیم در بخش هایی به انتقال مفهوم آسیب می زنیم.

عزیزی با بیان اینکه معتقد نیستم تاریخ شفاهی در کشور ما قهرمان پرور است و دیگر کشورها اینگونه نیستند، گفت: در تاریخ شفاهی فرد محور از تولد تا حال یک فرد نوشته می شود اما در قهرمان پروری بیش از آنچه که هست، به آن پرداخته می شود.

وی با تاکید بر اینکه در تاریخ شفاهی ما قهرمان پروری صورت نمی گیرد، ادامه داد: به پروژه های موضوع محور در تاریخ شفاهی توجه کنید، اصلا حالت قهرمان پروری به شما دست نمی دهد چون چند نفر هستند.

عزیزی بیان کرد: در کتاب های فرد محور عامدانه این اتفاق نمی افتد بلکه رویدادها از منظر یک نفر پرداخته می شود و شاید حس قهرمان پروری به خواننده دست دهد.

وی تصریح کرد: وقتی درباره قهرمان پروری در تاریخ صحبت می کنیم یعنی ما همه عوامل بروز و ظهور وقایع را به یک فرد نسبت می دهیم. اگر این اتفاق در یک اثر بیفتد ما قهرمان پروری کرده ایم.

عزیزی گفت: در هر دورانی به هر دلیلی تاریخ نگاری حکومتی، رسمی و حرفه ای داریم. در همه جای دنیا در مورد جنگ ها در طول جنگ و ابتدای جنگ قهرمان سازی شده است. در تمام وقایع جنگ ما نیاز به قهرمان داشته ایم و من مورخ تاریخ شفاهی آن را ایجاد نکرده ام.

وی ادامه داد: وقتی یک قهرمان را توصیف می کنید، قهرمان پروری نکرده اید بلکه وقتی آن را بزرگتر از آن چیزی که هست نشان می دهید، قهرمان پروری کرده اید.

عزیزی در پایان خاطر نشان کرد: روش ارائه مصاحبه تاریخ شفاهی ارتباطی با تاریخ شفاهی ندارد و ممکن است سوال و جوابی باشد و در تنظیم به صورت مونولوگ ارائه شود.

 

 

 

به گزارش روابط عمومی و امور بین الملل موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس؛ بیست و پنجمین جلسه از سلسله نشست های نقد کتاب با عنوان «زنی با کفش های مردانه» در موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس برگزار شد.

این نشست با حضور نویسنده کتاب محمد علی گودینی و منتقدین منیژه آرمین و احمد شاکری امروز سه شنبه 30 بهمن ماه از ساعت 10 الی 12 در سالن جلسات قصر شیرین برگزار شد.

گودینی گفت: در کتاب زنی با کفش های مردانه به نقش کارگران در پیروزی انقلاب اسلامی و دفاع مقدس با وجود مشکلاتی که داشته اند، پرداخته ام.

به گزارش روابط عمومی و امور بین الملل موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس؛ محمدعلی گودینی نویسنده کتاب «زنی با کفش های مردانه» امروز 30 بهمن در سلسله نشست های سه شنبه های نقد کتاب موزه اظهار کرد: درباره وضعیت کارگران احساس مسئولیت کردم از این رو تمام تلاش خود را کردم تا درباره آنها اثری را بنویسم.

وی ادامه داد: در این کتاب به نقش کارگران در پیروزی انقلاب اسلامی و دفاع مقدس با وجود مشکلاتی که داشته اند، پرداخته ام.

گودینی تاکید کرد: این کتاب را به عنوان تاریخ نگاری از وضعیت کارگران قبل و پس از انقلاب نوشته ام که به عنوان یک مستند از آن یاد شود.

نویسنده کتاب با تاکید بر اینکه داستان آنقدر قدرت و توانایی دارد که می تواند نوشته های یک نویسنده را قرن ها ماندگار کند، گفت: قصد داشتم در این کتاب نقش مظلومانه کارگران در دفاع مقدس را به قلم بیاوردم و به اندازه توان خودم این کار را انجام دادم.

وی ادامه داد: این پنجمین جلسه نقد کتاب زنی با کفش های مردانه است که برگزار می شود، البته بیشتر به پوسته ظاهری اثر پرداخته شد و در نقد ها به محتوا نپرداختند.

گودینی در پایان خاطر نشان کرد: بیشتر تمایل دارم و دنبال این هستم که منتقدان محتوای کتاب زنی با کفش های مردانه را مورد نقد قرار دهند زیرا در این صورت ارزش این کتاب بیشتر مشخص می شود.

 

 

شاکری گفت: کتاب «زنی با کفش های مردانه» سرشار از شعارگویی و مستقل گویی است به طوری که عده ای در هر فصل از کتاب در موضوعات مختلف صحبت می کنند.

به گزارش روابط عمومی و امور بین الملل موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس؛ احمد شاکری نویسنده و منتقد در جلسه نقد کتاب «زنی با کفش های مردانه» امروز 30 بهمن ماه در موزه اظهار کرد: این رمان را می توان در محورهای مختلفی مورد بررسی قرار داد.

وی ادامه داد: در این کتاب با داستانی از داستان انقلاب مواجه هستیم. آن چیزی که مورد توجه بنده است در حقیقت وارد شدن سرریز تجربه حوزه دفاع مقدس به ادبیات انقلاب است.

شاکری افزود: یعنی ما پیش از اینکه به ادبیات انقلاب وارد شویم، دو دهه درباره دوران دفاع مقدس نوشته ایم.

این نویسنده و منتقد تاکید کرد: در دوران دفاع مقدس خودی و دشمن، متجاوز بودن دشمن، جبهه حق و باطل مشخص بود اما در دوران انقلاب با گونه های مختلف مواجه هستیم که باید درباره آنها نوشته شود.

وی بیان کرد: به نظر می رسد اصرار بر نماد سازی تابع نماد مشخص است. این کتاب داستان انقلاب را روایت می کند زیرا به سال های 57 تا چند سال بعد از پذیرفتن قطعنامه پرداخته است و البته حدود 60 صفحه از کتاب مربوط به قبل از انقلاب است و فضایی که در این کتاب مطرح می شود، درباره انقلاب است.

شاکری با بیان اینکه در کل در این اثر انقلاب را به عنوان یک رخ داد روایت می کنیم، گفت: تجربه ادبیات انقلاب نیاز به مرور ادبیات دفاع مقدس دارد زیرا این دو ادبیات افق های مشترکی دارند.

این نویسنده و منتقد ادامه داد: ادبیات دفاع مقدس در وصف دفاع قداست دارد اگر چه برخی ها از جنگ می نویسند اما از دفاع مقدس و قداست آن حرفی نمی زنند. همانطور که جنگ ما، دفاع مقدس بود، انقلاب ما هم انقلاب اسلامی بود و اینکه هر اثری از رفتن شاه و آمدن امام بگوید، بتوان گفت که ادبیات انقلاب است.

وی با اشاره به اینکه آغاز و پایان این اثر واجد منطق مشخص است و در معنی دار شدن داستان اثر گذار است، گفت: این اثر12 سال را به تصویر می کشد و تصویری از آغاز و پایان نشان می دهد، به طوری که از کجا شروع شده و به کجا ختم شده است.

 

شاکری اظهار کرد: تیپ های مختلفی در این داستان حضور دارند اما شخصیت محوری در این اثر دیده نمی شود و به صورت گزارش گونه افرادی که در یک کارخانه هستند را معرفی می کند.

این نویسنده و منتقد با تاکید بر اینکه در این اثر هیچ فردی محوریت ندارد و نمی توان محتوا نمایش دقیقی باشد، ادامه داد: موضع نویسنده موضوع دیگری است مثلا وقتی از ادبیات کارگری و زنانه یاد می کنیم باید مطالبات کارگران و مهر و محبت مادری برجسته شود.

وی تصریح کرد: رویکرد کارگری از چند جهت قابل تامل است و این انتخاب محدودیت هایی را داستان ایجاد کرده است و این موضع و منظر داستان را به قضاوت نادرستی از انقلاب کشانده است.

شاکری گفت: وقتی صنف به عنوان موضع قرار می گیرد و وقتی هدف و مطالبه اینگونه مطرح می شود نتیجه این خواهد شد که در قضاوت، معیاری برای انقلاب در نظر بگیرید.

این نویسنده و منتقد تاکید کرد: در این داستان انقلاب به بن بست برخورده است و آن چیزی که داستان، نمایشی کرده است به بن بست رسیدن انقلاب است.

وی بیان کرد: مهم ترین درون مایه ای که از این داستان استنباط می شود، چرخش و ناکامی انقلاب در اهداف اش است و مهم ترین چیزی که در این کتاب به نمایش در آمده انقلاب است به طوری که در سال 57 متولد شده و وقتی به بلوغ رسیده نتوانسته اهداف اش را محقق کند.

شاکری با بیان اینکه دقیق ترین منظر بر این است که ادبیات انقلاب و دفاع مقدس در مبانی، اهداف و... مشترک هستند، افزود: اشتراک این دو و حتی ادبیات دفاع زمینه ظهور ادبیات انقلاب را فراهم کرده است و این دو ادبیات را می توان در یک افق مقایسه کرد.

این نویسنده و منتقد تاکید کرد: نمی گویم این رمان، ضد انقلاب است اما رمانی است که تصویری از ناکامی انقلاب را نمایش می دهد. این اثر سرشار از شعارگویی و مستقل گویی است به طوری که عده ای در هر فصل از کتاب در موضوعات مختلف صحبت می کنند.

 

 

آرمین با تاکید بر اینکه در بخش هایی از کتاب زنی با کفش های مردانه اغراق شده است، گفت: موضوعاتی در این کتاب مطرح می شود که انتظار می رفت در ادامه داستان پررنگ تر شود اما کم رنگ تر نیز شد.

منیژه آرمین نویسنده و منتقد در جلسه نقد کتاب «زنی با کفش های مردانه» امروز 30 بهمن ماه در موزه اظهار کرد: داستان یعنی پرداختن به اعماق ماجرا است و نویسنده وقتی می خواهد درباره شخصیتی حرف بزند باید ابعاد آن شخصیت را درک کرده باشد.

وی ادامه داد: نثری که در کتاب به کار رفته، نثر خوبی برای بیان فضای کارگری بوده اما یک مقدار از زیبایی آن کم شده است.

آرمین افزود: این کتاب در کل معطوف به یک کارخانه بوده است اما خواننده دوست دارد از این محیط کارگری به محیط های دیکر نیز وارد شود.

این منتقد و نویسنده تاکید کرد: یکی از مشکلات بزرگ این کتاب تجمع شخصیت ها است به طوری که خواننده نمی تواند شخصیتی را درک کند.

وی با بیان اینکه شلوغی شخصیت ها در این کتاب اجازه نمی دهد که خواننده اصل موضوع کتاب را بفهمد، گفت: درست است که رمان باید به جزئیات بپردازد اما باید یک اصلی را به نام تعادل رعایت کند یعنی به هیچ بُعدی بیش از حد نپردازد.

آرمین تصریح کرد: پرداختن به جزئیات خوب است اما باید حدش رعایت شود. به طور مثال به وضعیت فیزیکی افراد در برخی آثار پرداخته نشده اما در این اثر بیش از حد به آن پرداخته شده است.

این منتقد و نویسنده با اشاره به اینکه توصیفاتی در این کتاب به کار گرفته شده که ضروری نیست و زیاده روی شده است، گفت: وقتی اثری از تعادل خارج شود به اصول زیبایی شناسی آن لطمه و آسیب وارد می شود.

وی با بیان اینکه دوم سوم ابتدایی کتاب واقعا ضعیف است و انرژی ندارد، گفت: یک سوم پایانی حالت داستانی پیدا می کند و انرژی می گیرد.

آرمین با تاکید بر اینکه در بخش هایی از کتاب اغراق شده است، افزود: موضوعاتی در این کتاب مطرح می شود که انتظار می رفت در ادامه داستان پررنگ تر شود اما کم رنگ تر نیز شد.

این منتقد و نویسنده در پایان خاطر نشان کرد: در این اثر به نقش زنان در پیروزی انقلاب اسلامی نپرداخته است و حتی در پایان داستان بنده به عنوان یک خواننده به دلیل عنوان کتاب و ماجرای آن احساس فریب خوردگی کردم .