بعثت نور

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما، بیش از هزار و 450 سال پیش بود (13 سال قبل از هجرت) که پروردگار عالمیان، لطف بی دریغ خود را نسبت به جانشینش در زمین تمام کرد و نوری در جهان برانگیخت که تا قیامِ قیامت دوام خواهد داشت.
محمد به مرز 40 سالگی رسیده بود و هر سال در ماه های رجب، شعبان و رجب در غار حرا به راز و نیاز با معبود می پرداخت.

شب 27 رجب بود كه محمد در غار حرا، صدای خجسته و با صلابتی شنيد كه او را به خواندن امر می كرد.
بعد از 3 مرتبه، محمد هم با او خواند؛ بخوان، بخوان به نام پروردگارت كه آفريد، همان كه انسان را از خون بسته ‏اى خلق كرد، بخوان كه پروردگارت از همه بزرگوارتر است، همان كه به وسيله قلم تعليم نمود و به انسان آنچه را نمی‏دانست، آموخت.
اين آيات مقدمه ای شد تا پروردگار عالم و عالمیان، حجت بر خلق، تمام کرده و عشق و محبت بی دریغ خود را بر مخلوقات آشکار کند.
از همین مکان و زمان بود که رسالت محمد آغاز شد.
او اینک، پیام آور نور و رحمت بود.

محمد، هنگامی كه با کوله بار عظيم نبوت و خاتميت از غار پايين می آمد، از شدت عشق به یگانه عالم و مرحمت او، بر خود می لرزيد.
وقتی به منزل رسيد از همسرش خواست او را بپوشاند، چرا که به شدت احساس خستگی و سرما می كرد.
زمانی که خديجه علت را جويا شد، محمد پاسخ داد: آنچه امشب بر من گذشت بيش از طاقت من بود، ‌امشب من به پيامبری برگزيده شدم!
خديجه، خرسند و شادمان از این موهبت الهی گفت: من مدت ها پيش در انتظار چنين روزی بودم و اينک به پيشگاه خداوند شهادت می دهم كه تو آخرين فرستاده و رسول خدايی و به تو ايمان می آورم.
پس از خدیجه، علی هم كه در خانه محمد بود، با پيامبر خدا بيعت كرد.
از این پس، پيامبر از جانب خداوند مأموريت يافت تا خويشاوندان خود را هم به اسلام دعوت كند.
دعوتی که می توانست پشتوانه محکمی برای رسول خدا باشد تا جامعه مملو از کُفر و ظلم و بیداد را هم اصلاح کند.
او، رسالتش را با وجود دشواری ها و ناملایمت ها، به خوبی به سرمنزل مقصود رساند.

مگر نه این که با گذشت قرن ها از بعثت نبی مکرم اسلام صلوات الله علیه، هنوز دین و رسالتش، طوفان بر دل ظالمان و خونخواران می افکند.
مگر نه این که از پس قرن ها، هنوز آنانی که اندیشه سیطره بر مظلومان جهان را در ذهن می پرورانند و شمشیر به کمر بسته اند و با دین خدا ستیز می کنند و قصد دارند ریشه اسلام را از روی زمین برکَنَند، ناکام و مستاصل مانده اند.
و چه بیهوده و جاهلانه به جنگ خدا برآمده اند، آیا نیرو و قدرتی در جهان وجود دارد که بر قدرت خالق جهان فائق آید!
چه نیکو و خردمندانه است همان مجادله کنندگان به جای جنگ و جدل برای نابود کردن دین آفریدگار جهان و جهانیان، بر کلام خدا (قرآن) تاملی داشته باشند و به اصل گم شده خویش که همانا منشاء آن از خداوند متعادل است، بازگردند.
البته تاملی دقیق و مدبرانه، نه کورکورانه!
تاملی که به یقین آیین های من درآوردیِ داعشی - تکفیری را که با اصل انسانیت و عدل و داد منافات دارد، از ریشه نفی می کند.
هر چند با کمی تامل در آیات الهی و رسالت پیامبر مکرم اسلام هم می توان پی برد که اسلام، دین رحمت و رافت، و پیام آورش، پیام آورِ مهربانی و صلح و دوستی است، نه آیینی که ابومصعب الزرقاوی (موسس داعش) و ابوایوب المصری ها و ابوعمر بغدادی ها آن را رهبری کرده و با نام اسلام، ریشه بر تیشه انسانیت و صلح و دوستی زده و قتل و غارت و تجاوز و تعدی را مسلک خود کرده است.
مسلکی که با دین اسلام، هزاران هزار فرسنگ فاصله دارد و حتی بویی از اسلام نبرده است.
آری فلسفه بعثت‏، انقلابی بزرگ بر ضد جهل، گمراهى، فساد و تباهى، نابودی شرک، اجتناب از همه زشتی ها، ممانعت از آدم كشی و قتل و غارت و ویرانگری است، آن هم برای تکامل انسان و حاکمیت صلح و آرامش در جهان.
شکی نیست که عمر همه مجادله گران با خدا و دین خدا و آیین های من درآوردی و غیرانسانی آنها، اندکی بیش نخواهد بود.
موضوعی که تاریخ هم گواه آن است و نابودی تمام ادیان غیرالهی را بارها و بارها، به خود دیده است.
کلام آخر: حال که بی دینی و جهالت برخی انسان ها از ادیان غیرالهی فتیشسم (روح پرستی)، توتمیسم، آنیمسیم (مذاهب قبیله ای)، هندوئیسم (برهمائی) و بودائیسم به جنبش های نوپديد و اديان اومانيستی وابسته به استکبار جهانی و حامیان آنها رسیده و هدفی جز وحشی گری و اشاعه ظلم و جور در دنیا ندارد، باید در انتظار منتقم خدا بود تا از پس پرده غیبت، برون آید و عدل و داد الهی را بر جهان حاکم کند.
به امید آن روز...
اللهم عجّل لولیّک الفرج
گزارش مکتوب از سهیلا محمدیان