متحدان ایران در لبنان دست بالا را دارند

هم آقای حریری و هم همپیمانان اش باور نمی کردند که آقای دیاب بخواهد جای حریری را بگیرد.
آقای دیاب جزو الیگارشی حاکم لبنان به حساب نمی آید و فردی با سواد و تجربه است که سالیان سال توانسته با توانمندی شخصی نه وابستگی به الیگارشی حاکم و یا به دلیل آقازاده بودن به پست و مقام برسد در حالی که بسیاری از شخصیت های سیاسی لبنان مخصوصا اهل تسنن اکثرا وابسته به خانواده های سنتی هستند.
بسیاری متعجب بودند که چرا آقای حریری علیرغم حمایت علنی حزب الله و جبهه مقاومت که اکثریت مجلس لبنان را در اختیار دارند استعفا کرد. برخی هم باور داشتند استعفای آقای حریری یک ضربه برای حزب الله لبنان و ایران به حساب می آید چون سید حسن نصر الله به صراحت از او حمایت کرد و اعلام کرد که مخالف استعفای او است.
بله به ظاهر اینطور بود اما در واقع آقای حریری هیچوقت متحد صادقی برای جبهه مقاومت به حساب نمی آمد و علیرغم اینکه در عربستان سعودی با انواع و اقسام توهین ها مواجه شد اما وابستگی اش به پولهای عربستان وی را بر آن داشته بود که همه توهین ها را هضم کند و به روی خود نیاورد.
طرح آمریکا و عربستان سعودی و اسراییل هم ظاهرا مبنی بر این بود که لبنان را شلوغ کنند و سپس آقای حریری استعفا دهد و کابینه توافق ملی ای که تشکیل شده بود به هم بخورد تا کابینه ای یک دست از همپیمانان آمریکا و عربستان سعودی سر کار بیایند.
حمایت سید حسن نصر الله از باقی ماندن حریری به عنوان نخست وزیر به این دلیل بود که دبیر کل حزب الله متوجه بود در صورت تقاضای استعفای حریری به دلیل ناکارآمدی احتمال رویارویی اهل تسنن و اهل تشیع در لبنان زیاد می شود و بسیاری از سنی مذهبان لبنان تصور خواهند کرد که حزب الله در حال تسلط بر لبنان است.
به همین دلیل هم سید حسن نصر الله با زیرکی تمام اصرار بر ابقای حریری تاکید کرد تا نقشه های آمریکا و عربستان سعودی و اسراییل جهت ایجاد تفرقه در لبنان ناکام بماند.
بعد از استعفای آقای حریری بسیاری تصور داشتند که تنها گزینه تشکیل حکومت بعدی خود ایشان است و حتی هر گزینه ای که برای جایگزینی وی مطرح می شد توسط خیابان ها حذف می شد تا حریری به عنوان تنها گزینه باقی بماند.
اصرار حریری برای تشکیل یک دولت یکرنگ که با توافق های فیما بین احزاب سیاسی در لبنان همخوانی نداشت هم شبهه های زیادی مبنی بر برنامه ریزی قبلی برای این شرایط ایجاد کرد.
علیرغم اینکه هنوز دولت لبنان رسما تشکیل نشده اما همین که یک نخست وزیر خارج از چهارچوب های مورد نظر عربستان سعودی و ایالات متحده و اسراییل به قدرت رسیده و نقشه های آنها همه ناکام مانده خود یک موفقیت بزرگ برای همپیمانان ایران در لبنان به حساب می آید.
بسیاری از تحلیلگران باور دارند که همین شرایط به زودی در عراق نیز اتفاق خواهد افتاد و آمریکایی ها و متحدینشان مجددا با شرایطی مواجه خواهند شد که متحدان ایران مجددا قدرت را در اختیار گرفته اند، شاید هم کسی به قدرت بیاید که مانند آقای عادل عبد المهدی میانه رو نباشد و مانند آقای نوری المالکی با هیچ کس تعارف نداشته باشد و با اقتدار حکومت کند.