ما هنوز اندر خم یک جاده ایم

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما مرکز قم ؛  قم شاهراه مواصلاتی ۱۷ استان کشور است که استان های شرقی با عبور از آن به غرب کشور می رسند و استان های شمالی به جنوب وصل می شوند؛ در سالهای اخیر اقدامات خوبی برای اصلاح برخی نقاط حادثه خیز و اصلاح روکش آسفالت محورهای استان صورت گرفته است  به طوریکه در سال 98 استان قم رتبه نخست کشور را از نظر ایمنی جاده ای از آن خود کرد؛ اما با این وجود، هنوز برخی نقاط حادثه خیز در جاده های استان وجود دارد که بی توجهی به آنها در یک دهه گذشته، افراد زیادی را به کام مرگ کشانده است؛ تقاطع جاده روستای تاج خاتون با محور قدیم ساوه – سلفچگان یکی از آنهاست.

میانبر حادثه خیز

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ساعت ۱۴ عصر ۲۸ فروردین ماه بود؛ صدای زنگ تلفن به صدا در آمد؛ شخصی در آن سوی خط، از حادثه ای خبر داد  که مرا به سمت محور قدیم سلفچگان کشاند؛ باز هم سانحه رانندگی در تقاطع تاج خاتون و محور قدیم ساوه سلفچگان سبب فوت چند تن از مسافران این جاده شده بود؛ در این حادثه دلخراش، یک دستگاه پژو ۲۰۶ با یک کامیون برخورد کرده بود که بر اثر آن، سه سرنشین پژو در آتش سوختند.

در میان انبوه مسافران نظاره گر و نیروهای امدادی که در میان شعله های آتش مشغول خاموش کردن شراره های این حادثه بودند، به سمت جانشین پلیس راه رفتم؛ او با نهایت تاسف از سالها پیگیری و درخواست از مسولان برای ایمن سازی این نقطه خطرناک گفت و افزود: این جاده فرعی، مسیر پیش رو را حدود 12 کیلومتر کاهش می دهد، از این رو حجم ترافیکش به ویژه در روزهای تعطیل به شدت زیاد و متاسفانه هر از گاهی منجر به وقوع حوادث مرگبار می شود.

سرهنگ خدایاری آماری هم از حوادث پارسال در این نقطه حادثه خیز  داد؛ ۸ فقره تصادف جرحی و ۱۱ تصادف خسارتی که ۵ تن را به کام مرگ کشاند و ۲۵ نفر را راهی بیمارستان کرد.

10  سال زمان برای اجرای پروژه شش کیلومتری

به سراغ خودروهای عبوری در این مسیر رفتم؛ راننده نیسانی که دل پری داشت از حوادث ماهها و سالهای گذشته این جاده، می گفت: این جاده عرض کمی دارد و پر پیچ و خم است، به طوریکه در سربالایی ها نقطه دید کم می شود.

 همینطور که درباره مشکلات این جاده می گفت مرا به سمت بخشی از جاده برد؛ جایی که سالهاست نیمه کاره رها شده و آسفالتش ترک برداشته بود؛ او جای خالی  گاردریل ها را هم نشانم داد که دزدیده شده بودند.

 پیرمردی که از اهالی روستاهای اطراف بود خود را به ما رساند و با لحنی آمیخته با حسرت گفت: از سال ۸9 قرار بود این جاده دوبانده شود اما هربار پیمانکار این پروژه عوض می شد؛ سهم هر پیمانکار تنها چند متر ساخت جاده بود؛ اگر قرار بود با بیل هم این جاده را بسازند  در این 10  سال  این۶ کیلومتر تمام شده بود؛ او می گفت: هر بار پیگیری کردیم مسئولان راه و شهرسازی قول ۶ ماه بعد می دادند اما افسوس، انگار جان مردم برای مسئولان اهمیتی ندارد.

 متولی اصلی، درگیر پروژه های بزرگتر

برای پیگیری این موضوع باید به سراغ مسئولان اداره راه و شهرسازی می رفتم، اما با در بسته برخورد کردم و به ناچار با مدیرکل دفتر فنی استانداری تماس تلفنی گرفتم ؛ آقای رحمانی نیا با اینکه طولانی شدن و غیر قابل دفاع بودن این پروژه را قبول داشت، اما همچنان بر مشغله های کاری سنگینی که بر دوش اداره راه و شهرسازی گذاشته شده است پافشاری می کرد  ؛ او می گفت ۴۵۵ پروژه بزرگ و کوچک در دست این اداره ست که خیلی مهم تر از این جاده است.

در پاسخ به سوالم که چرا هر بار پیمانکار این پروژه عوض می شود گفت: انتخاب مشاور و پیمانکار کشوری است و ما دخالتی نداشتیم؛ به هرحال هر پروژه ای زمانبندی و روز شمار خاصی دارد و این پروژه روزهای آخرش را می گذراند که ان شالله با تلاش پیمانکار جدید تا تابستان به اتمام می رسد!

باران و کرونا مقصران اصلی ماجرا !

مقصد پاس کاری های بعدی، اداره راهداری و حمل و نقل جاده ای بود.

 به سراغ  مدیر راهداری این اداره رفتم؛ آقای سلیمیان می گفت: کار این پروژه در این 10  سال گذشته، از وظایف راه و شهرسازی بود اما حالا مسئولیتش را به ما سپرده اند؛ او می گفت: انتخاب پیمانکار جدید از اوایل مهر ماه ۹۸ شروع شد و بالاخره توانستیم اول دیماه قرارداد را ببندیم و شروع به کار کنیم؛ متاسفانه از زمان تحویل پروژه روزهای کاری کمی داشتیم؛  در ابتدا که ۱۶ شب بارش مانع کار شد، بعد هم ویروس کرونا جلوی کارکردن کارگران را گرفت.

او می گفت: البته در همین زمان کم هم اقدامات موثری انجام دادیم؛ 2 کیلومتر زیرسازی انجام گرفته است  و تا 2 ماه دیگر ۶ کیلومتر باقی مانده، که شامل ۴ کیلومتر محور قدیم قم ساوه و ۲ کیلومتر هم تقاطع تاج خاتون است، تکمیل خواهد شد.

قول و وعده هایی نه چندان محکم

با اینکه با لحنی قاطع صحبت می کرد اما باز هم اما و اگرهایی در حرفهایش بود؛ « اگر مشکلی پیش نیاید»،« اگر بارش نباشد»، « اگر روزهای کاری خوب پیش برود، ۶۰ روز کاری دیگر پروژه تمام است» و ... با تمام این پیش شرط ها اما، این پروژه دلش یک قول مردانه می خواهد؛  از آن قول هایی که بشود رویش حساب درست و حسابی باز کرد، چرا که اهالی این منطقه و مسافرانش در این سالها و فرصت های بر باد رفته اش، بیش از سه هزار روز کاری به خود دیده اند که در آن نه آبی برایشان گرم شده، نه مشکلی از مشکلاتشان کم ؛ روزهای کاری ای که 10  سال است از پی هم می آیند و می روند اما مسئولان مربوطه همچنان اندر خم این جاده اند.

زهره بیادی - خبرگذاری صدا و سیما - قم