پايگاه آتلانتيک: اکنون وارد مرحله نهایی دوران ترامپ شده ایم

به مدت سه سال پر هرج و مرج، دونالد ترامپ حداقل در نگاه جمهوریخواهان، با تکیه بر اقتصادی که از سلف خود به ارث برده بود، اسب خود را راند و آرزو‌های فهرست طویل حزب جمهوریخواه را از جمله انتصابات در دستگاه قضایی، مقررات زدایی و خنثی سازی و بی اثر کردن توافق هسته‌ای ایران به کرسی نشاند.
تقریباً هر تجزیه و تحلیل جدی و دلسوزانه از عملکرد دولت ترامپ، در بردارنده این هشدار احتیاط آمیز خواهد بود: بروز بحران جدی، سیر پیشرفت جمهوریخواهان را معکوس خواهد کرد و آستانه تحمل رئیس جمهور کینه جوی آمریکا را محک خواهد زد. در هر حال همه ما امیدواریم کشور شانس داشته باشد و بدون هیچ حادثه‌ای که منجر به تغییر پارادایم شود، این چهار سال را بی خطر پشت سر بگذارد. اگرچه ما مستحق بهره مندی از چنین شانسی هم نیستیم.
بدترین بحران ممکن با شیوع ویروس کرونا وارد شد، بحرانی که نقاط ضعف رئیس جمهور و کشور را برملا و قضاوت درباره آن را آسان‌تر می‌ساخت. مقابله با بحران همه گیری مستلزم بهره مندی از سواد علمی، نظم و انضباط، اعتماد به حاکمیت، و ایثار و صبر بود؛ و سپس بحران دیگری با رکود اقتصادی از راه رسید و حالا هم با قتل وحشیانه جرج فلوید، کشور دستخوش بحران دیگری شده است. در شرایط کنونی بیش از یکصد هزار نفر بر اثر ابتلا به ویروس کرونا جان باخته اند، بیش از چهل میلیون نفر بیکار شده اند و موجی از اعتراضات خشونت آمیز سراسر کشور را فرا گرفته است.
ترامپ در یک مارپیچ نزولی شریرانه گرفتار شده و از اتخاذ سیاست‌های لازم برای رفع هر یک از این سه بحران ناتوان است. بنابراین برای رهایی از این شرایط به هر کاری که عقل و منطق در برابر آن حیران مانده دست می‌زند؛ خبرنگاران را به قتل متهم می‌کند، سراسیمه از سازمان بهداشت جهانی خارج می‌شود، یا سعی می‌کند مقامات دولت اوباما را تحت پیگرد قرار دهد. اینگونه اقدامات صرفا اوضاع را وخیم‌تر می‌سازد، ولی ترامپ بار‌ها و بار‌ها این اقدامات را تکرار می‌کند.
سیاست خارجی در حال حاضر مهمترین مسئله پیش روی کشور نیست، اما یک دوره ۴۸ ساعته در طول هفته گذشته، هرج و مرجی ایجاد کرد که اکنون گریبان همه سطوح دولت را گرفته است. روز پنجشنبه پارلمان چین قانون امنیتی جدیدی را برای هنگ کنگ به تصویب رساند که به گونه‌ای موثر به الگوی موسوم به "یک کشور دو نظام" پایان می‌دهد. دولت‌های آمریکا انگلیس کانادا و استرالیا با انتشار بیانیه‌ای مشترک این اقدام را محکوم کردند. اتحادیه اروپا نیز آن را محکوم کرد، ولی از توافق بر سر اتخاذ تدابیر تنبیهی ناتوان ماند. دیپلمات‌های آمریکایی در پشت پرده سرگرم سازماندهی نشست گروه هفت در اواخر ژوئن هستند که طی آن رهبران در خصوص هنگ کنگ موضع گیری واحد و منسجمی داشته باشند که ممکن است شامل اعمال تحریم‌هایی علیه چین باشد. ترامپ توئیت کرد مایل است به عنوان نشانه‌ای از بازگشت اوضاع به حال عادی پس از قرنطینه، میزبان رهبران جهان باشد. اگر چه هنوز توافقی میان رهبران گروه هفت در این باره حاصل نشده، ولی به اعتقاد مقامات بلندپایه دولت ترامپ چشم انداز نهایی مساعد به نظر می‌رسد.
پنجشنبه شب موج عظیم اعتراضات به قتل فلوید سراسر آمریکا را فراگرفت. روز جمعه توئیتر به ترامپ هشدار داد با توئیت‌های خود خشونت را ترویج می‌دهد. ترامپ در عوض در واکنش به این موضوع درصدد انحراف افکار عمومی برآمد. وی با شرکت در یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرد به روابط آمریکا با سازمان بهداشت جهانی خاتمه می‌دهد و به طور یکجانبه از واکنش در برابر اقدامات چین علیه هنگ کنگ خبر داد. چند ساعت بعد آنگلا مرکل صدر اعظم آلمان اعلام کرد در نشست آتی سران گروه هفت شرکت نمی‌کند. ترامپ رنجیده خاطر از این اقدام مرکل روز بعد اعلام کرد اصلا برنامه اجلاس سران جی هفت را به تعویق انداخته است و از روسیه استرالیا هند و کره جنوبی دعوت کرد به این نشست بپیوندند.
با به تعویق افتادن نشست سران گروه هفت؛ امیدواری‌ها به اینکه این سازمان اقدامات چین را علیه هنگ کنگ محکوم کند، نقش برآب شد. افزون بر آن روسیه از طرفداران پروپاقرص این موضع چین است که مسئله هنگ کنگ یک موضوع کاملا داخلی به شمار می‌رود و نباید ربطی به کشور‌های دیگر داشته باشد. برخی از ناظران ابتدا تصور می‌کردند که دعوت از کشور‌های بیشتر، با هدف منزوی کردن هر چه بیشتر چین طراحی شده است، اما اثر عملی آن تقدیم دودستی یک برد بزرگ برای شی جینپینگ بود.
ابعاد خسارات به همین جا ختم نمی‌شوئد. چین در مقایسه با هر چهار عضو دائم دیگر در شورای امنیت، نقش رهبری بیشتری در سازمان‌های وابسته به سازمان ملل دارد. برخی مقامات دولت ترامپ به خیال خود در صدد تلاش برای ایجاد یک ائتلاف بین المللی برای کاهش این حوزه نفوذ بر آمدند. البته آن‌ها اوایل امسال یک پیروزی به دست آوردند و مانع از جلوس پکن بر کرسی ریاست سازمان جهانی مالکیت فکری شدند. ولی اقدام ترامپ در قطع روابط با سازمان بهداشت جهانی ضربه مرگباری به این تلاش‌ها وارد کرد چرا که دیگر کشور‌ها از این پس، با توجه به این باور که آمریکا رابطه خود را با این سازمان‌ها قطع می‌کند، از توصیه‌های واشنگتن درباره نحوه اداره این سازمان‌ها پیروی نخواهند کرد.