یک نعمت؛ دو برداشت

باران آرام می بارد و به طبیعت جانی دوباره می بخشد و طراوت را به همراه بوی تازگی در همه جا می پراکند، گرد و غبار را از طبیعت و ناراحتی را از انسان ها می گیرد.
شهر نشین ها از پنجره، روی بالکن و یا داخل ماشین محو تماشای زیبایی باران هستند و هر از چند گاهی دستان خود را برای لذت بردن از این نعمت الهی به زیر باران می بردند اما در دشت ها و روستاها، روستانشینان برای خیس نشدن محصولاتشان یا احتمال آمدن سیل گله های خود را به محلی امن هدایت می کنند.
ما انسان ها غافل از این برکت الهی هستیم و کمتر به فکر ذخیره کردن این نعمت خدادادی برای روزهای سخت و کمک به معیشت خود هستیم کمتر افرادی هستند که به فکر جمع آوری باران زلال و گوارا هستند آنان همان افرادی اند که طعم تلخ بی آبی را با جان و دل احساس کردند همان هایی که در روستاهای دور دست و صعب العبور برای قطره آبی مسیرهای سخت و طاقت فرسا را پیموده اند؛ مردمانی که آب مصرفی خود را مدیون همین باران هستند که از چشمه ها خود را سیراب می کنند و در زمان بی آبی چشم به جاده های طولانی برای رسیدن تانکرهای آبرسان می دوزند.

بیا تا قدر این نعمت بدانیم   که در بحران بی آبی نمانیم
بیا از بهر حفظ آن بکوشیم   وجود آب را ارزش شماریم...

ملیحه کیوانپور