طراحی نانو ذره چند کاره برای تصویربرداری و رهایش دارو در بدن

به گزارش خبرگزاری صدا وسیما؛ به نقل از پایگاه خبری فناوری نانو ایران، یکی از محققان دانشگاه تگزاس در آرلینگتون پروژه‌ای را هدایت می‌کند که هدف از آن توسعه نانومواد زیست تخریب پذیر است، نانوذراتی که هم از بدن بیمار تصویر می‌گیرد و هم دارو را برای مبارزه با بیماری نارسایی شریانی (PAD) در بدن رهاسازی می‌کند.

کیتای نگوین، استاد مهندسی زیستی دانشگاه آرلینگتون، محقق اصلی این پروژه کمک مالی چهار ساله ۲٫۱ میلیون دلاری مؤسسه ملی بهداشت (NIH) را به منظور توسعه این فناوری دریافت کرده است. او با جیان یانگ، استاد مهندسی زیستی دانشگاه ایالت پنسیلوانیا و رالف میسون، استاد رادیولوژی در ساوث‌وسترن همکاری می‌کند.

نگوین می‌گوید: «آنچه در این پروژه مهم بوده، این است که این فناوری دارای قابلیت‌های تصویربرداری فلورسنت و اولتراسوند است که اطلاعات دقیق‌تری را در اختیار بیماران و پزشکان قرار می‌دهد. همچنین به بیماران داروی هدفمندتری می‌دهد و در نتیجه فرآیند درمان کارآمدتر می‌شود.»

بیماری نارسایی شریانی که بیشتر به عنوان تصلب شرایین شناخته می‌شود، وضعیتی است که معمولاً در افراد مسن دیده می‌شود. این بیماری بیش از ۲۰۰ میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار می‌دهد و با نرخ بالایی از عوارض و مرگ و میر همراه است. هدف این تحقیق، توسعه نانوذرات زیست تخریب پذیر جدید برای ارائه عوامل درمانی است که به طور خاص از سلول‌ها در شرایط استرس محافظت می‌کند، تشکیل رگ‌های خونی را در شرایط هیپوکسی تسهیل می‌کند و روش‌های تصویربرداری چندوجهی غیرتهاجمی را امکان‌پذیر می‌کند.

یکی از تاثیرات این تحقیق، استفاده از این پلتفرم‌های نانوذرات جدید برای ارائه هر گونه درمان به صورت محلی، درمان موثر بیماری و نظارت بر درمان به صورت غیرتهاجمی با تصویربرداری است. نگوین معتقد است که هدف کلی این فناوری کاهش عوارض و بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به بیماری نارسایی شریانی است.

مایکل چو، رئیس دپارتمان مهندسی زیستی دانشگاه تگزاس می‌گوید که تحقیقات نوآورانه نگوین می‌تواند به افرادی که با بیماری نارسایی شریانی زندگی می‌کنند، کمک زیادی کند.

چو گفت: «این فناوری پیشرفته فرصتی برای تغییر پروتکل‌های ما در مورد نحوه مقابله با تصلب شرایین دارد. زمانی که بتوانید ضایعات موضعی را برای درمان هدف قرار دهید، برای بیماران بسیار بهتر است و نسبت به درمان فعلی بسیار کمتر تهاجمی است.»