بحران شیوع وبا در زامبیا

   به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما؛ به نقل از اسکای نیوز، هر روز جمعیت زیادی در مقابل استادیوم ملی فوتبال زامبیا جمع می‌شوند، البته نه برای فهمیدن نتیجه یک مسابقه بلکه برای به دست آوردن هر گونه اطلاعاتی درباره عزیزانشان که در داخل این استادیوم برای وبا، یک قاتل شناخته شده در این بخش ها، تحت درمان هستند. برای برخی این به روزرسانی‌ها یک آسودگی خیال است و برای دیگران هنوز آغاز راه است که شاهد هستند عزیزانشان که به تازگی مبتلا شده اند، به داخل این استادیوم منتقل می‌شوند.
همان طور که شاهد هستید، بیماران جدیدی به داخل این استادیوم ۶۰ هزار نفری در حال انتقال هستند که برای درمان صد‌ها بیمار مبتلا به وبا اختصاص داده شده است. آن‌ها از مراکز سراسر لوساکا، پایتخت زامبیا، به اینجا منتقل می‌شوند. پایتخت و این استان بیشترین موارد ابتلا را دارد و افزایش تعداد مرگ و میر بر اثر این بیماری، نگرانی‌ها را افزایش داده است.

شهروند زامبیا مرد: آن‌ها در این جا اسامی را می‌خوانند، اما اسم برادرزاده ام را نخوانده اند. نمی‌دانم چه اتفاقی در حال رخ دادن است، نمی‌دانم آیا او مرده است؟ یا این که زنده است و در حال بهبود است؟ چیزی نمی‌دانم.

شهروند زامبیا زن: اگر آن‌ها به من بگویند که او (یکی از عزیزانش) مرده است یا این که زنده است، حالم بهتر می‌شود، زیرا اگر به ما بگویند که او مرده است دیگر به این جا نمی‌آییم. ما فقط به این جا می‌آییم و نمی‌دانیم چه اتفاقی افتاده است.

در داخل نیز استرس بالا است، زیرا کادر درمان تلاش می‌کنند تعداد مرگ و میر روزانه را در شرایطی که هر روز موارد ابتلا رو به افزایش است، کاهش دهند. تنها در این بخش ۸۵ کودک بستری هستند. این یک بخش اطفال است و بر خلاف دیگر بخش‌ها به مادران و نگهبانان وارد شوند، زیرا کسانی که در این بخش بستری هستند کودکان کوچکی حتی نوازادان پنج ماهه بستری هستند.

مادر یکی از کودکان بستری: ابتدا خیلی ترسیده بودم. به من گفته شد کاری نمی‌توانم انجام دهم. اکنون هم در این جا هستیم. زمانی که به شما می‌گویند وبا شیوع یافته است، فکر می‌کنید یک جوک است، اما وقتی به این جا می‌آییم می‌بینیم همه این‌ها واقعی است.

مادر زامبیایی: مادرانی مانند من در این جا هستند که رفت و آمد کردن به این جا آن‌ها را اذیت می‌کند.

سیلویا آمبو اکثر زمان خود را با کادر درمان در این استادیوم افزایش می‌دهد و بقیه زمان خود را برای متقاعد کردن شهروندان برای مراعات کردن اقدامات بهداشتی می‌گذراند.

سئوال: درباره خاکسپاری‌ها و تدفین‌ها چه می‌گویید؟
سیلویا: به آن‌ها می‌گویم نمی‌توانند در مراسم خاکسپاری شرکت کنند و نمی‌توانند در منازلشان مراسم بزرگداشت بگیرند و مردم به خانه‌های آن‌ها بیایند. به مردم گفته ام به هیچ عنوان در مراسم خاکسپاری بیماران مبتلا به وبا شرکت نکنند، زیرا با این کار جان خود را به خطر می‌اندازند. فکر می‌کنم در ابتدا پذیرش آن کمی دشوار باشد، اما فکر می‌کنم مردم این پیام را دریافته اند.

هر روز صبح با گریه و شیون آغاز می‌شود، زیرا خبر‌ها درباره مرگ اعلام نشده است و این انتظار برای همه بسیار دشوار و دردناک است. خواهر آلیس جانش را بر اثر ابتلا به وبا از دست داده است و او تنها نیست و همسایگان متوجه شده اند مادربزرگش هم مرده است.

شهروند زامبیا مرد: ما منتظر بودیم که او ترخیص شود، اما متاسفانه به ما گفته شد که او مرده است.

او در یک قبرستان در این نزدیکی دفن شد. اکنون خانواده مجبورند بدون برگزاری مراسم خاکسپاری برای او عزاداری کنند.
درد دلهره آور است و بدون توجه به اینکه چند دوره این بیماری می‌آید و می‌رود، این درد و رنج هرگز خاموش نمی‌شود.