عماد خراسانی؛ شاعری از جنس مردم و آینه رنج‌های عاشقانه

علیرضا قزوه در گفت‌و‌گو با خبرنگار صداوسیما گفت: هر شاعر زمانی می‌تواند در میان مردم ماندگار شود که شعرش آیینه زندگی و شخصیت خودش باشد.

به گفته وی، عماد خراسانی از جمله شاعرانی بود که با رنج و درد زیست و همان رنج‌ها در شعرش انعکاس یافت.

قزوه با اشاره به زندگی عماد خراسانی افزود: او در کودکی مادر و سپس پدرش را از دست داد و تنها ازدواجش نیز پس از هشت ماه با درگذشت همسرش به پایان رسید. این شاعر تا پایان عمر با یاد همسرش زندگی کرد.

به گفته این استاد زبان و ادبیات فارسی، همین تجربه‌های تلخ، او را به شاعری عاشق‌پیشه و آشنا با تنهایی و درد مردم تبدیل کرد.

وی با اشاره به جایگاه عماد خراسانی در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ شمسی گفت: در آن سال‌ها که غزل‌های محمدحسین شهریار و رهی معیری بر سر زبان‌ها بود، در کنار چهره‌هایی، چون هوشنگ ابتهاج، نام عماد خراسانی نیز به‌عنوان یکی از سرآمدان غزل مطرح بود.

قزوه با توصیف شعر عماد به عنوان «سعدیانه» تصریح کرد: زبان او روان، سهل و ممتنع و نزدیک به بیان سعدی بود؛ به‌گونه‌ای که برخی ابیاتش چنان در ذهن می‌نشیند که گاه مخاطب گمان می‌کند با شعری از سعدی روبه‌روست. این ویژگی سبب شد اشعارش در حافظه جمعی مردم جای گیرد.

وی افزود: علاوه بر غزل عاشقانه، در طنز و بهره‌گیری از زبان محلی نیز فعال بود و شعرش به‌خوبی در جامعه نفوذ کرد. برخی از خوانندگان برجسته هم آثار او را اجرا کرده‌اند.

قزوه همچنین با اشاره به پیشینه ادبی خراسانی گفت: این خطه، علاوه بر حماسه‌سرایی با نام‌هایی، چون فردوسی، خاستگاه شعر‌های عاشقانه، عارفانه و بزمی نیز بوده و چهره‌هایی، چون ابوسعید ابوالخیر را در دامان خود پرورش داده است.

به گفته وی، عماد خراسانی نیز از همین بستر فرهنگی برخاست.

وی در پایان تأکید کرد: عماد شاعری «از جنس مردم» بود؛ شاعری که خود واقعی‌اش را در شعر آورد و به همین دلیل، سروده‌هایش بازتاب عشق، تنهایی و درد‌های مردم شد و همچنان بر زبان‌ها جاری است.