«نامه‌ای برای رهبر شهید»؛ روایت دلدادگی مردم مازندران در آستانه وداع

به گزارش خبرگزاری صدا و سیمای مازندران، چند روز مانده به موعدِ بدرقه رهبر شهیدمان، کوچه‌ها و خیابان‌های شهر و روستا، رنگ و بوی دیگری به خود گرفته است. این بار، نه با شعار، که با «قلم» و یک «برگه سفید»، مردم برای وداع با رهبر شهیدشان آماده می‌شوند.

در میان قشرهای مختلف جامعه، از پزشکان و پرستاران در مراکز درمانی تا کشاورزان، باغداران و دامداران در پهنه‌های روستایی و حتی رانندگان در شریان‌های مواصلاتی شهر، سراغِ حرف‌های ناگفته‌ای رفتیم که قرار است در قالب یک «نامه» به دست تاریخ برسد.

مرهمی به نام وفاداری

در مراکز درمانی، جایی که پزشکان و پرستاران هر روز با درد و درمان درگیرند، نوشتنِ این نامه رنگ و بوی دیگری دارد. آن‌ها که با دستانی لرزان، اما استوار، برگه را به دست می‌گیرند، می‌گویند: «دردِ از دست دادنِ رهبری که برای ما همچون پدری مهربان بود، مرهمی جز وفاداری به آرمان‌هایش ندارد.»

سادگیِ عمیق در کلامِ روستاییان

در روستاها، روایت متفاوت است. کشاورزان و باغداران که عمری را با رنجِ برنج و میوه و در پیوند با خاکِ این وطن گذرانده‌اند، بر برگه سفید واژه‌هایی را نقش می‌زنند که از عمقِ جانشان برمی آید. کلامشان ساده است، اما به وسعتِ کوه و دشت، ریشه در ارادت به رهبری دارد که راهِ استقامت را به آن‌ها آموخت.

بغضِ مشترک در شلوغیِ شهر

در متنِ هیاهوی شهر، آنجا که چرخِ زندگی می‌چرخد، رانندگانی که جاده‌ها را زیر پا دارند، برای لحظه‌ای ایستاده‌اند. آن‌ها پشتِ فرمان، به چراغی نگاه می‌کنند که به نامِ رهبر شهیدمان روشن ماند؛ چراغی که حالا باید با دست‌های همین مردم روشن بماند.

این نامه ناتمام نمی‌ماند...

تمامِ این جمله‌های پراکنده، تمامِ این اشک‌ها و تمامِ این ارادت ها، تنها قطعاتی از یک پازلِ بزرگ‌تر است. مردم می‌دانند که این نامه‌ها تنها واژه‌های روی کاغذ نیستند؛ بلکه بیعتی دوباره‌اند.

در روزِ تشییع، تمامِ این کلمات، در کنار هم قرار می‌گیرند و فریادی یکپارچه خواهند شد.

رهبرِ ما رفت تا امنیت، عزت و استقلالِ این کشور بماند؛ و حالا این ما هستیم که با قدم‌های خود در روزِ بدرقه، این نامه را به دستِ تاریخ می‌رسانیم؛ تا نسل‌های آینده بدانند که این ملت، چگونه به عهدِ خود با رهبرِ شهیدش وفا کرد.

سیده حکیمه موسوی گزارش می‌دهد