آموزش و پرورش در منظومه فکری رهبر شهید انقلاب

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما؛ هم‌زمان با آیین بدرقه و تشییع پیکر مطهر رهبر شهید، حضرت آیت‌الله‌العظمی سیدعلی حسینی خامنه‌ای (رضوان‌الله تعالی علیه)، این مرکز مجموعه‌ای از یادداشت‌ها، دل‌نوشته‌ها و خاطرات اعضای شورای معاونان وزارت آموزش و پرورش را با عنوان «آموزش و پرورش در منظومه فکری رهبر شهید انقلاب» منتشر می‌کند.

در ادامه، یادداشت مصطفی آذرکیش، معاون آموزش متوسطه را می‌خوانید.ای آنکه در منظومه‌یِ فکری‌ات، تعلیم و تربیت نه یک نهادِ بروکراتیک و اداری، بلکه شریانِ حیاتیِ یک تمدنِ بالنده بود؛

امروزهمه ما در مسندِ خدمت به نظامِ آموزشی این سرزمین، بارِ امانتی را بر دوش داریم که سنگینی‌اش، از قامتِ کوه‌ها افزون‌تر است. من امروز، به مثابهِ شاگردی امیدواربه آینده ای روشن که معلمش رهبری عالم وآزادمرد بود ، در خلوتِ خویش با روحِ بلندِ شما نجوا می‌کنم.

ای شهیدِ راهِ دانایی!

تو نیک می‌دانستی که هیچ تحولی در ساحتِ سیاست و اقتصاد رخ نخواهد داد ، مگر آنکه پیش‌درآمدش در کلاس‌هایِ درس، در نگاهِ معلمان و در جانِ دانش‌آموزان رقم خورده باشد.

در منظومه‌یِ فکریِ شما، مدرسه فقط «کارخانه‌یِ ساختنِ فردا» نبود؛ بلکه «محرابِ انسان‌سازی و میعادگاهِ تعالی» بود. شما بر این باور بودید که اگر علم، تهی از گوهرِ اخلاق باشد، چون تیغی است در دستِ زنگیِ مست که به جایِ گره‌گشایی، تار و پودِ حقیقت را می‌گسلد.

امروزبیش از هر زمانِ دیگری، جامعه ما نیاز به آن «انسانِ تراز» که شما با وسواسِ یک معمارِ بزرگ برایمان ترسیم می کردید؛ دارد. انسانی که «تفکرش» آزاد، «ایمانش» عمیق و «مسئولیتش» بی‌مرز باشد.

ما در این پیچِ تاریخی، در میانِ طوفان‌هایِ تهاجمِ شناختی، بیش از هر چیزی به آن «اصالت» نیاز داریم که بارها بر آن تأکید داشتید.

ای رهبر شهید !

شما به ما آموختید که آموزش، بی‌طرف نیست. هر دقیقه از زمانِ تدریس، میدانِ نبردی است میانِ«جهل» و «آگاهی»، میانِ «عزت» و «خودباختگی». شما نمی‌خواستید دانش‌آموزِ ما در گردابِ

ساختارهایِ خشکِ آموزشی ، سر به زیرباشد وفقط فرمول‌هایِ بی‌روح را حفظ کند. بلکه شما «پرسشگری» را فضیلت می‌دانستید.

اگرچه هنوز فاصله‌یِ بسیاری داریم تا مدرسه‌ای که در آن «کودکی» به رسمیت شناخته شود و « حیاتِ طیبه »، نه در کتاب‌ها، که در عملِ معلم و شاگرد، جاری باشد.

ای معمارِ تفکر!

امروز که استعمارِ نوین، خاکریزهایِ مرزی را رها کرده و به سنگرِ ذهن‌ها یورش آورده است، منظومه‌یِ فکریِ شما ، تنها نقشه‌یِ راهِ نجاتِ ماست. شما به ما یاد دادید که استقلال، نه در شعار، که در «دانایی» نهفته است. اگر می‌خواهیم فرزندانمان در این دهکده‌یِ جهانیِ پرآشوب، هویتِ خویش را بازیابند ، باید به آن «ریشه‌هایِ متعالی» بازگردیم که شما همواره بر آن تأکید داشتید؛ وآن چیزی نبود جز:

« پیوندِ ناگسستنیِ علمِ مدرن با ارزش‌هایِ الهی.»

هر روز که قلم بر کاغذ می‌آورم این جمله در ذهنم مرور می شود ، که به ما اثبات کردید؛

می‌توان هم «مومن» بود و هم «پیشرو»؛

می‌توان هم «مسلمان» بود و هم « در لبه‌یِ دانشِ بشری » گام برداشت.

ای شهیدِ شاهد !

از شما می‌خواهیم در این راهِ دشوار، دعایِ خیرت بدرقه‌یِ راهِ ما باشد. ما به آن میراثِ گران‌سنگی که به جایِ گذاشتید، وفاداریم؛ هرچند که در پیمودنش، گاهی لغزیده‌ایم. ما بر آنیم که مدرسه را به همان «مبدأِ تحول» بازگردانیم. ما می‌خواهیم نسلِ امروز، میراث‌دارِ آن «عقلانیتِ دینی» باشد که شما برایش جانِ شیرینتان را نثار کردید.

می‌دانیم که آینده، نه در دستِ سیاست‌مداران که در دستانِ فرزندانی ساخته می‌شود که امروز در کلاس‌هایِ درسِ ما ، مشقِ «عشق» و «عقلانیت» می‌کنند.

ای آموزگارِ بزرگ!

مشعلِ تو هنوز روشن است؛ ما ایستاده‌ایم تا آن را به دستانِ نسلِ فردا برسانیم. پیمان می‌بندیم که کلاس‌هایِ درس را نه به کارخانه‌یِ انباشتِ اطلاعات، که به مهدِ پرورشِ «انسانِ کامل» بدل کنیم. دعایمان کنید تا در آزمونِ بزرگِ «تربیتِ انسان»، سرافکنده نشویم

با احترام و تجدیدِ عهد بر آرمان‌هایِ رهبرشهیدِ عالم