نانوفناوری، راهی نو برای تقویت و ماندگاری چوب

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ، به  نقل از نشریه پلنت ساینس تودی، مروری جامع بر تازه‌ترین پژوهش‌های حوزه نانوفناوری نشان می‌دهد استفاده از نانومواد می‌تواند بسیاری از ضعف‌های ذاتی چوب، از جمله پوسیدگی، آتش‌پذیری، جذب رطوبت و کاهش استحکام را برطرف کند.

 این فناوری، راه را برای تولید نسل جدیدی از محصولات چوبی بادوام، ایمن و سازگار با محیط‌زیست هموار می‌سازد.

چوب هزاران سال است که یکی از مهم‌ترین مصالح مورد استفاده بشر به شمار می‌رود. در دسترس بودن، تجدیدپذیری، قابلیت تجزیه زیستی و ویژگی‌هایی مانند رسانایی پایین گرمایی و الکتریکی، این ماده طبیعی را به گزینه‌ای ارزشمند برای صنایع مختلف تبدیل کرده است.

با وجود این مزایا، چوب همواره با محدودیت‌هایی مانند حساسیت به رطوبت، حمله قارچ‌ها و حشرات، تغییر ابعاد در اثر جذب آب و آتش‌پذیری روبه‌رو بوده است؛ چالش‌هایی که استفاده گسترده‌تر از این ماده را در بسیاری از کاربرد‌های صنعتی محدود کرده‌اند.

اکنون نتایج یک مقاله مروری که در نشریه پلنت ساینس تودی (Plant Science Today) منتشر شده، نشان می‌دهد نانوفناوری می‌تواند راهکاری مؤثر برای برطرف کردن بسیاری از این مشکلات ارائه دهد.

این مقاله که توسط مانیش مان (Manish Maan) تهیه شده است، تازه‌ترین دستاورد‌های دو دهه گذشته در زمینه استفاده از نانومواد برای بهبود عملکرد چوب و فرآورده‌های چوبی را بررسی کرده و تصویری روشن از آینده این فناوری ترسیم می‌کند.

به گفته نویسنده این مقاله، رشد صنایع، کاهش منابع طبیعی و افزایش تقاضا برای مواد بادوام و در عین حال سازگار با محیط‌زیست، ضرورت توسعه فناوری‌هایی را دوچندان کرده است که بتوانند بدون از بین بردن ویژگی‌های طبیعی چوب، عملکرد آن را بهبود بخشند.

نانوفناوری که به مطالعه و مهندسی مواد در ابعاد یک تا ۱۰۰ نانومتر می‌پردازد، یکی از امیدوارکننده‌ترین گزینه‌ها برای تحقق این هدف به شمار می‌رود.

در این بررسی علمی، پژوهش‌های منتشرشده طی حدود ۲۰ سال گذشته با استفاده از روش استاندارد پریزما (PRISMA) ارزیابی شده‌اند. در مجموع، ۴۳ مطالعه معتبر درباره استخراج نانوسلولز، استفاده از نانوذرات فلزی و توسعه نانوپوشش‌های کاربردی برای چوب مورد تحلیل قرار گرفته است.

یکی از مهم‌ترین محور‌های این پژوهش، استفاده از نانوسلولز (Nanocellulose) است. این ماده از الیاف سلولزی بسیار ریز استخراج‌شده از خمیر چوب یا بقایای کشاورزی تولید می‌شود و به دو شکل اصلی سلولز نانوالیافی (Nanofibrillated Cellulose) و سلولز نانوبلوری (Nanocrystalline Cellulose) وجود دارد.

هر یک از این ساختار‌ها به دلیل ویژگی‌های خاص خود، نقش مهمی در افزایش استحکام محصولات چوبی ایفا می‌کنند.

بررسی‌ها نشان می‌دهد افزودن نانوسلولز به کامپوزیت‌های چوبی باعث افزایش قابل توجه مقاومت مکانیکی آنها می‌شود.

سطح ویژه بسیار زیاد، ساختار شبکه‌ای در مقیاس نانو و پیوند مناسب میان الیاف، موجب انتقال بهتر تنش درون ماده و در نتیجه افزایش استحکام محصول نهایی می‌شود. 

همچنین پژوهشگران گزارش کرده‌اند که استفاده از نانوسلولز در صنعت کاغذ نیز موجب بهبود پیوند میان الیاف، افزایش استحکام و ایجاد قابلیت‌های عملکردی جدید می‌شود.

بخش دیگری از این مقاله به استفاده از نانوذرات فلزی و اکسید‌های فلزی اختصاص دارد. نانوذرات نقره، مس و اکسید روی از جمله موادی هستند که می‌توانند با نفوذ به ساختار چوب، مقاومت آن را در برابر قارچ‌ها، باکتری‌ها، حشرات و عوامل پوسیدگی افزایش دهند.

برای نمونه، نتایج یکی از پژوهش‌های بررسی‌شده نشان می‌دهد نفوذ نانونقره به چوب سپیدار سیاه (Populus nigra) که تحت عملیات حرارتی قرار گرفته بود، علاوه بر افزایش خواص مکانیکی، خاصیت ضدباکتری قابل توجهی نیز ایجاد کرده است.

همچنین استفاده از نانووللاستونیت (Nano-Wollastonite) و نانوذرات مبتنی بر مس، توانسته مقاومت چوب را در برابر آتش، نفوذ آب و حمله موریانه‌ها افزایش دهد.

نکته مهم آن است که این نانوذرات حتی در مقادیر کم نیز عملکرد بسیار مطلوبی دارند و در نتیجه می‌توانند مصرف مواد نگهدارنده شیمیایی را کاهش دهند؛ موضوعی که اثرات زیست‌محیطی این فناوری را نیز بهبود می‌بخشد.

سومین محور اصلی این مقاله، توسعه نانوپوشش‌های محافظ برای سطوح چوبی است. این پوشش‌ها که با استفاده از نانوسیلیکا، نانوسلولز و دیگر نانومواد ساخته می‌شوند، لایه‌ای محافظ روی سطح چوب ایجاد می‌کنند که مانع نفوذ آب، تابش‌های مخرب محیطی و عوامل زیستی می‌شود.

پژوهشگران گزارش کرده‌اند که استفاده از نانوالیاف سلولزی اکسیدشده در پوشش‌های پلی‌یورتانی و همچنین پوشش‌های هیبریدی پایه‌آب، دوام محصولات چوبی را در شرایط مختلف آب‌وهوایی به‌طور چشمگیری افزایش داده است. افزون بر این، استفاده از نانوسیلیکا و ترکیبات سیلیکونی زیست‌پایه نیز موجب افزایش پایداری ابعادی و طول عمر چوب می‌شود.

یکی از مزیت‌های مهم این فناوری، توسعه پوشش‌های سازگار با محیط‌زیست است. برخلاف بسیاری از پوشش‌های قدیمی که بر پایه حلال‌های شیمیایی تولید می‌شدند، نسل جدید نانوپوشش‌ها عمدتاً پایه‌آب هستند و ضمن حفظ عملکرد بالا، آسیب کمتری به محیط‌زیست وارد می‌کنند.

پژوهشگران معتقدند نانوپوشش‌ها تنها نقش حفاظتی ندارند، بلکه می‌توانند قابلیت‌های کاملاً جدیدی نیز به محصولات چوبی اضافه کنند. ویژگی‌هایی مانند خودتمیزشوندگی، مقاومت بیشتر در برابر شعله، خاصیت ضدمیکروبی و حتی قابلیت حسگری هوشمند، تنها بخشی از امکاناتی است که با طراحی مناسب نانوساختار‌ها قابل دستیابی خواهد بود.

در این مقاله تأکید شده است که تلفیق نانوفناوری با علوم چوب، حاصل همکاری میان رشته‌های مختلفی مانند شیمی، مهندسی مواد، مهندسی جنگل و علوم مهندسی است.

ویژگی‌های منحصر‌به‌فرد مواد در مقیاس نانو، از جمله واکنش‌پذیری سطحی بالا و برهم‌کنش‌های ویژه میان ذرات، امکان دستیابی به عملکرد‌هایی را فراهم می‌کند که با روش‌های سنتی قابل تحقق نیست.

به اعتقاد نویسنده، استفاده از نانوسلولز به‌عنوان ماده تقویت‌کننده، نانوذرات فلزی برای افزایش مقاومت زیستی و نانوپوشش‌های چندمنظوره می‌تواند چوب و کامپوزیت‌های چوبی را به موادی با عملکرد بسیار بالا برای صنایع ساختمان، مبلمان، حمل‌ونقل، بسته‌بندی و بسیاری از کاربرد‌های دیگر تبدیل کند.

البته پژوهشگران تأکید می‌کنند که برای بهره‌برداری صنعتی گسترده از این فناوری، همچنان به تحقیقات بیشتری در زمینه ایمنی زیست‌محیطی، کاهش هزینه‌های تولید، توسعه روش‌های تولید انبوه و ارزیابی دوام بلندمدت این نانومواد نیاز است.

با این حال، شواهد موجود نشان می‌دهد نانوفناوری می‌تواند جایگاه چوب را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مواد تجدیدپذیر قرن بیست‌ویکم بیش از هر زمان دیگری تقویت کند و افق تازه‌ای پیش روی صنایع وابسته به این ماده طبیعی بگشاید.